Στην αρχή δεν είχαμε δικό μας ελαιώνα. Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων ζούσαμε σε πόλεις, αλλά για πολλά χρόνια διατηρούσαμε στενούς δεσμούς με τα Πούλιθρα και το Λεωνίδιο, τους ανθρώπους τους και το μοναδικό τους τοπίο.
Και οι δύο οικογένειές μας είχαν πάντοτε στενή σχέση με τη γη και την ελληνική ύπαιθρο. Ο Δημήτρης, στα νεανικά του χρόνια, γνώρισε τη γεύση του κατσικίσιου τυριού και του γιαουρτιού, της σπανακόπιτας, του κρασιού, των φασολιών, των καρυδιών και των μήλων που έφτιαχνε η γιαγιά του. Εγώ, από την άλλη, μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για τις πορτοκαλιές, τις λεμονιές και τις συκιές στον κήπο της γιαγιάς και του παππού μου.
Κάποια στιγμή γεννήθηκε μέσα μας μια έντονη επιθυμία: να ασχοληθούμε με τις ελιές, να περνάμε περισσότερο χρόνο στη φύση και να παράγουμε το δικό μας ελαιόλαδο. Χρειάστηκαν όμως αρκετά χρόνια μέχρι να γίνει πραγματικότητα αυτό το όνειρο.
